Ostatnio pod igłę trafił u mnie debiutancki album szwedzkiego zespołu November. Krążek “En ny tid ar har” z 1970 roku to czyste złoto! Oldschoolowe granie, które przecierało w kraju klopsików i sałatek śledziowych rockowe szlaki. Zdecydowanie to gratka dla każdego fana mocnego grania!
Kapela November - założona pod koniec lat 60. przez Christera Stalbrandta, Richarda Rolfa oraz Bjorna Inge - nazywana jest pierwszym szwedzkim zespołem hard rockowym. Być może stąd taka, a nie inna nazwa debiutanckiego krążka. En ny tid ar har znaczy bowiem w dosłownym tłumaczeniu nowy czas nastąpił, co może odnosić się do zaprezentowanego Szwedom „nowego” stylu grania. Oczywiście materiał nie był taką nowością na świecie. W twórczości muzyków słychać wyraźnie inspirację popularnym już wtedy w innych krajach acid rockiem czy twórczością takich gigantów, jak Led Zeppelin.
Kariera zespołu November, który ma na swoim koncie cztery albumy studyjne, nabrała tempa za sprawą koncertu w Que Club w Gothenburgu, gdzie poprzedzili występ Fleetwood Mac. To właśnie wtedy narodziła się ostateczna nazwa zespołu, nawiązująca do daty tego wydarzenia (2 listopada 1969 roku).
Album „En ny tid ar har” otwiera wyjątkowo wciągający utwór „Mount Everest”, gdzie stykamy się z pierwszym – ale zdecydowanie nie jedynym na krążku – charakternym, wpadającym w ucho riffem i zaskakującym, nadającym lekkości i intrygującym fletem. Dźwięki tego instrumentu pojawiają się zresztą również w innych utworach, tworząc niezwykły klimat. Każdy kolejny utwór czymś zaskakuje – „En Annan varld” to dynamiczny kawałek z silną perkusją, zaś „Lek att du ar barn igen” kusi zmysłowością, delikatnością przerywaną co jakiś czas mocną gitarą i perkusją. Druga strona to kontynuacja wysokiej jakości grania. Mamy tu ostre utwory takie, jak „Varje gang jag ser dej kanns det lika skont” czy „Attonde”, a także zaskakujący bluesowy kawałek „Balett blues”, który zdecydowanie wyróżnia się na tle pozostałych.
To, co wyróżnia twórczość grupy November to również język. To bowiem jeden z pierwszych szwedzkich zespołów rockowych nagrywających w ojczystym języku. Nadaje to całości zarówno autentyczności, jak i skandynawskiej tajemniczości. Do tego niezwykle ciepły, głęboki i emanujący spokojem wokal lidera Christera Stalbrandta. Mieszanka wprost idealna!
Justyna Miniza @33RPMblog
Marek Goriaczew
No takie płyty to ja przytulam