Sierpniowy wieczór, taras, ciepłe powietrze pachnące końcem lata, a jednocześnie najbardziej beztroskimi zabawami. Z głośnika sączy się charakterystyczne syntetyczne plumkanie i wyraźny włoski akcent w piosenkach śpiewanych po angielsku. W tym tkwi urok italo-disco!
Gatunek, który nigdy nie był zbyt poważny i być może właśnie dlatego przetrwał. Neonowy, naiwny, zbudowany z automatu perkusyjnego i marzenia o wiecznych wakacjach. Dziś italo-disco wraca na winylu, a płyty z muzyką, która zdominowała europejskie kluby przez całą dekadę lat 80., stają się jednymi z najchętniej kupowanymi przez kolekcjonerów.
Czytaj także: 10 winyli na lato — soul i funk na taras
Czym właściwie jest italo-disco?
Italo-disco to elektroniczna muzyka taneczna, która narodziła się we Włoszech w drugiej połowie lat 70. i zdominowała lata 80. Kiedy w USA disco zeszło ze sceny, Europa podchwyciła jego rytm i przepuściła go przez syntezatory, automaty perkusyjne i vocodery. Angielskie teksty śpiewane z włoskim akcentem stały się znakiem firmowym.
Samą nazwę spopularyzowano około 1983 roku — kojarzy się ją z niemiecką wytwórnią ZYX i jej składankami, które rozniosły gatunek po Europie. To muzyka celowo prosta: chwytliwa melodia, pulsujący bas, refren, który zostaje w głowie na trzy dni. Nie udaje głębi. Daje frajdę.
Ten elektroniczny styl, pochodzący z dyskotek północnych Włoch, szybko podbił Niemcy, Skandynawię i całą Europę, stając się fundamentem dla muzyki house, techno i eurodance.
Italo Disco to fenomen lat 80. – przy tych kawałkach bawiła się cała Europa!
Które winyle italo-disco warto mieć na półce?
Oto osiem pozycji z naszego katalogu — od klasyków gatunku po smakowite ciekawostki.
- Baltimora — „Living In The Background". Album spod znaku „Tarzan Boy" z 1985 roku — jednego z największych hitów całego gatunku.
- Gazebo — „Telephone Mama". Włoch, który dał światu „I Like Chopin". Elegancki, melodyjny italo w najlepszym wydaniu.
- Koto — „Masterpieces". Instrumetalny, kosmiczny, kultowy wśród DJ-ów — jedna z mocniejszych pozycji w zestawie.
- Radiorama — „Desires And Vampires". Jeden z najbardziej rozpoznawalnych składów gatunku, pełen przebojów parkietu.
- Trans-X — „Living On Video". Tytułowy utwór to italo-disco w czystej, futurystycznej postaci.
- Den Harrow — „Don't Break My Heart". Ikona sceny i format maxi-singla stworzony do puszczania głośno.
- Ken Laszlo — remiksy 12". Klasyk, którego szwedzkie remaksy wracają dziś na winylu w świetnej formie.
- „The Italo Disco Collection". Dla tych, który chcą wszystko naraz — kompendium gatunku w jednym pudełku.
Vinyl Tamka: cała kategoria Italo-Disco
Dlaczego italo-disco brzmi tak dobrze z winyla?
Bo to muzyka analogowa z krwi i kości. Syntezatory i automaty perkusyjne lat 80. nagrywano na taśmę, a winyl oddaje ich ciepło lepiej niż jakikolwiek cyfrowy strumień. Ten charakterystyczny, lekko „gumowy" bas i szkliste, wysokie dźwięki syntezatora na czarnej płycie są wręcz namacalne.
Do tego dochodzi format. Wiele klasyków italo-disco ukazywało się na maxi-singlach 12" — z wydłużonymi, rozbudowanymi wersjami stworzonymi wprost pod parkiet. To wydania, które kupuje się nie tylko dla muzyki, ale i dla samego rytuału puszczenia ich głośno, o zmierzchu, na tarasie.
Italo-disco nie obiecywało wielkiej sztuki — obiecywało, że lato nigdy się nie skończy. I na winylu dotrzymuje słowa.
Budujesz letnią kolekcję spod znaku neonu? Przejrzyj kategorię Italo-Disco i Elektronikę, a po konkretną pozycję napisz do nas albo wpadnij na Chmielną 20.
Zdjęcie: Jakob Owens/Unsplash