TOP BAR
Znajomy kolekcjoner powiedział mi kiedyś, że ma setki winyli, a w życiu przesłuchał ich tysiące, ale bez zastanowienia jest w stanie wskazać label, który robi różnicę. Japońska wytwórnia Three Blind Mice od lat uważana jest za wzór "dobrze wydanych płyt", a jej sekret paradoksalnie nie tkwi w czystości dźwięku.
Jak usłyszeć "różnicę"? Przede wszystkim wybrać wydanie, które tę różnicę podaje na tacy i dla każdego – warunkiem nie jest wybitny słuch czy "sięznanie". Są płyty, które po prostu zmieniają sposób, w jaki słuchamy muzyki, w tym przypadku klasycznej, i należy do nich audiofilska seria Super Analogue. Dlaczego cieszy się takim poważaniem wśród kolekcjonerów, a wielu z nich stawia je wyżej niż kultowe nagrania Decca? Bo pozwala usłyszeć to, czego, zdawałoby się, wcześniej na płycie nie było.
Był może 1958 lub wczesny 1959 rok. W samolocie z Nowego Jorku do San Francisco Billie Holiday zaczęła pisać o swoim życiu. Obok niej siedział pianista, Mal Waldron. Podróż była długa – samoloty nie były jeszcze tak szybkie, jak współcześnie. Co można robić w podróży? Na przykład napisać piosenkę.
Japońskie płyty winylowe – dlaczego są tak poszukiwane? W czym tkwi ich sekret? Czy naprawdę grają lepiej od wydań europejskich i amerykańskich? Co to są red waxy i czym charakteryzuje się japoński mastering? O detale technologiczne i estetyczne, ale i niuanse muzyczne zapytałam Piotra Kaczmarka, który lata temu pierwszy raz usłyszał brzmienie japońskiego winyla i tłumaczy, na czym polega fenomen tych wydań.
